24.02.2010 • Al snel na de treinramp in Buizingen werd duidelijk dat – in de beste Belgische traditie – verschillende instanties en personen de paraplu opentrokken om hun verantwoordelijkheid te ontlopen. Dat was niet anders gisteren in de Kamercommissie Infrastructuur, waar drie toplui van de spoorwegmaatschappij uitleg kwamen geven over het veiligheidsbeleid van de NMBS. Ook na deze vergadering blijft één vraag onbeantwoord: waarom kan men elders in Europa wél een sluitend veiligheidssysteem voorzien, terwijl men in België reeds dertig jaar in gebreke blijft?
Reeds in 1982, na de treinramp in Aalter, werd beslist tot de invoering van een noodstopbeveiliging. In 1987 werd van deze beslissing afgestapt, waarna gedurende jaren gewoon niets meer werd ondernomen. Na de volgende treinramp in Pécrot (2001) werd opnieuw aangekondigd dat er binnen de drie jaar een veiligheidssysteem moest komen, maar bijna tien jaar later blijkt dat slechts 25 van de 1.100 locomotieven met zo’n systeem zijn uitgerust.
Opgemerkte afwezige gisteren was Etienne Schouppe (CD&V), als staatssecretaris van Mobiliteit nochtans bevoegd voor het onderzoek van spoorwegongevallen. Hij was bovendien gedelegeerd bestuurder van de NMBS tussen 1987 en 2002, de periode waarin belangrijke blunders werden begaan. Gezien die voorgeschiedenis is het Vlaams Belang van oordeel dat Schouppe tot nader order niet langer als staatssecretaris kan functioneren. Hij moet minstens tijdelijk een stap opzij zetten, zodat het onderzoek in alle onafhankelijkheid kan gevoerd worden.
Omwille van die reden herhaalt het Vlaams Belang ook zijn pleidooi voor de oprichting van een echte onderzoekscommissie, waarin niet enkel de huidige NMBS-top gehoord wordt, maar ook de verantwoordelijkheid van de vroegere NMBS-toplui én die van de bevoegde politici wordt nagetrokken.
Maak uw keuze
