|
Inhuldiging standbeeld Cyriel Buysse
30.04.2010 • Op 19 februari 2010 werd het standbeeld van Cyriel Buysse officieel ingehuldigd. In feite was dit voorzien aan het eind van het Buyssejaar 2009. Het uitstel werd toegeschreven aan de organisatie van het volksfeest dat daarmee gepaard zou gaan. Het volksfeest is er niet gekomen, wel een academische zitting die op heel wat kritiek onthaald werd.
Zo waren er te veel officiële sprekers. De man die het geheel aan elkaar praatte, maakte maar al te graag nadrukkelijk reclame te maken voor de vereniging waarin hij zelf actief is. En wie in dergelijke omstandigheden mensen en instanties bedankt, vergeet best niemand.
De artistieke kwaliteiten van het geboekte muzikale duo staan buiten kijf maar de liedkeuze was op zijn minst ongelukkig te noemen. Wanneer de sprekers in al hun toespraken de Vlaamse literatoren Jan Frans Willens, Karel Lodewijk Ledeganck, Cyriel Buysse bewieroken, breng je toch geen anderstalige liedjes en al zeker geen nummers van Céline Dion.
De inhuldiging van een standbeeld op 4 meter hoogte wordt best niet ’s avonds in het donker gepland. De filmploeg van AVS moest zelfs in allerijl op zoek naar een ladder om de buste van Mijnheer Cyriel in beeld te kunnen brengen. Intussen stonden buiten een vrijwilliger en een aantal personeelsleden van de Technische Dienst urenlang te klappertanden van de kou.
Schepen van Cultuur Verhaege kon deze kritiek maar matig appreciëren en haalde zwaar uit. Hij stelde dat ik de organisatie tot de grond afbrak, vond dat ik nood had aan een hoorapparaat en zei te hopen dat het Vlaams Belang nooit aan het bewind zou komen. Hij bezwoer geen mondelinge vragen van mij meer te zullen beantwoorden en sloot af met de vaststelling dat ik rijp was voor de psychiatrie omdat “ik enkel oog heb voor het negatieve”.
Uiteraard protesteerde ik luidkeels bij voorzitter Vervaeke tegen deze betreurenswaardige gang van zaken en vroeg hem op te treden. Hij wist zich niet onmiddellijk een houding te geven en wees schepen Verhaege er vervolgens flauwtjes op dat zijn repliek “nogal scherp” was. Ik repliceerde dat wie zulke lange tenen heeft en zo reageert, niet geschikt is voor de functie van schepen. Raadslid Pynaert (sp.a) was daarna even kritisch als ikzelf over de inhuldiging en deed dat in exact dezelfde bewoordingen, maar zij ontsnapte aan een persoonlijke aanval.
Na de gemeenteraad verontschuldigden een aantal schepenen zich bij mij voor het gedrag van hun collega en verklaarden dergelijke uitlatingen niet te tolereren. Ook de andere oppositiepartijen veroordeelden de persoonlijke aanval en ik overwoog dan ook ernstig om klacht in te dienen bij de Deontologische Commissie en/of bij de gouverneur. Schepen Verhaege contacteerde mij echter de volgende dag telefonisch en bood zijn verontschuldigingen aan. Hij beloofde zich ook in de eerstvolgende gemeenteraad publiekelijk te zullen verontschuldigen. Hij heeft dit daadwerkelijk gedaan en ik heb zijn verontschuldigingen dan ook aanvaard. Ik wil er wel op wijzen dat dit al het tweede incident is van dien aard en dat ik een volgende keer niet zal aarzelen om klacht in te dienen, verontschuldigingen of geen verontschuldigingen.
|
Maak uw keuze
